SA PANGALAWANG PAGKAKATAON

Nanginginig akong nakatayo sa malaking lumang pintuan. Kabado. Namumutil ang pawis. Pero ito na to. Ito na talaga at wala na itong atrasan pa.

Unti-onti ng bumubukas ang malaking lumang pintuan sa aking harapan. Yumuko akong nakangiti kahit nanginginig. Kasaba’y nito, ay dahan-dahan ko namang iniangat ang masayang mukha ko.

Bukas na ang pintuan. Nakangiti akong naluluha sa saya. Hindi ko maipaliwanag. Basta.

Nagtataka. Nanlaki ang aking mga mata.

Bakit ganon? Walang mga nakangiting mata na nagagalak akong makita? Bakit ganon, hindi ba sila Masaya? Bakit ganon, naiiyak sila? Bakit ganon, umiiyak sila?

Pero naglakad padin ako. Naalala ko kasi yung sinabi mo, na wag akong magpapaapekto sa paligid ko. Kaya naglakad padin ako.

Dahan-dahan. Bawat yapak, tapak, at hakbang ko papunta saiyo, dinadama ko. Masaya, kasi ito na yung araw na pinakahihintay ko. Masaya ako kasi ito na yung araw na sinabi mong inantay mo. Masaya ako kasi ito na yung araw na magiging isa na tayo. Sa wakas!

Naglalakad padin ako. At umiiyak padin sila. Nakaka-asar na!

Pero naglakad padin ako. Hindi ko sila pinansin. Hindi ko sila inisip. Hindi ko sila inintindi. Kasi ikaw lang yung nasa isip ko, kaya nagpatuloy padin ako sa paglalakad ko.

Muli, sa paglalakad ko, wala akong makitang saya. Wala akong maramdamang ligaya. Wala akong nakikitang Nagsasaya. Wala akong maramdamang ni isang taong maligaya. Araw ko to, bakit umiiyak sila? Araw mo to, bakit, bakit sila ganyan! Bakit hindi sila natutuwa.

Araw natin to, bakit wala ka? Nasaan ka? Nasaan ka bakit hindi kita Makita. Bakit wala ka dun sa dulo? Diba dapat nadoon ka? Dapat nandoon ka, nag-aantay. Nagagalak. Naiiyak. Ang tagal ko ba? Continue reading “SA PANGALAWANG PAGKAKATAON”

ILANG ARAW

Dalawang oras at kalahati na lamang ang natitira, alas dose na. Yung sa dami ng aking ginagawa, ni hindi ko man lang naisip na batiin ka.

Isang minuto ang nakalipas, nang isulat ko yung unang talata na naisip ko. Ang bilis ng oras. Sobrang bilis. Gusto kong habulin pero imposible. Pero, bakit ko hahabulin ang oras? May dapat ba kong balikan? Panghinayangan? May dapat ba akong itama at gawin na hindi ko nagawa? Alam ko wala. Sigurado ako wala.

Hindi ko pa man nasisimulan isulat ang hindi ko alam kung tula ba ito o isang uri ng kwento, nalulungkot na ako. Naluluha.

Apat na pu’t apat na araw na lang… Continue reading “ILANG ARAW”